Hypertrofische Cardiomyopathie
HCM of hypertrofische cardiomyopathie is een ziekte die voorkomt bij
katten en waarbij door een abnormale verdikking van de hartspier het pompvolume
van het hart gaat verminderen met een gebrekkige bloedcirculatie tot gevolg.
Het hart omvat 2 voorkamers en 2 kamers. Het zijn de kamers (fig : left ventricle en right ventricle) die voor de pompwerking van het hart instaan en het bloed naar de longen of naar de grote bloedsomloop pompen. De spierwand van de linker kamer is sterker ontwikkeld dan van de rechter kamer. De spierwand van de voorkamers is eerder dun.
Er zijn 4 terugslagkleppen die er moeten voor instaan dat het bloed de goede richting volgt :
* de mitralis tussen linker kamer en linker voorkamer
* de aortakleppen tussen grote bloedsomloop en linker kamer
* de tricuspidalis tussen rechter kamer en rechter voorkamer
* de pulmonalis tussen longen en rechter kamer
Bij hypertrofische cardiomyopathie gaat de spierwand van de kamers naar
de binnenzijde toe abnormaal verdikken. Dit heeft verschillende gevolgen
:
* de spierwand wordt minder soepel waardoor het hart zich minder goed
kan vullen tijdens de relaxatiefase
* het volume van de kamers wordt kleiner en kleiner
* ook het tussenschot tussen de 2 kamers gaat verdikken en hierdoor wordt
de uitgang van het hart vernauwd, de weerstand wordt hoger en de hartspier
moet meer kracht zetten en gaat daardoor nog verdikken. Ook de klep tussen
linker voorkamer en linker kamer gaat op een abnormale manier bewegen
(systolic anterior motion) en hierdoor kan de uitgang van het hart nog
meer vernauwd worden.
* doordat de linker kamer het aangevoerde bloed niet kan verwerken, kan ook
de linker voorkamer zijn bloed niet vlot kwijt aan de linker kamer. Doordat
de wand van de linker voorkamer dun is, gaat deze gemakkelijk uitzetten met
mogelijks hartritmestoornissen tot gevolg. Ook kan de bloeddoorstroming door
de linker voorkamer zo verstoord zijn dat zich bloedklonters kunnen vormen
met levensbedreigende emboliën tot gevolg.
*
de bloed- en dus zuurstofvoorziening
naar vitale organen wordt verstoord. Dit kan oa. het geval zijn met de nieren
die daarom een hormoon gaan vrijstellen om het vocht zoveel mogelijk in het
lichaam te houden en zo het circulerend bloedvolume te optimaliseren. Het
gevolg is echter dat het hart nog meer moet werken, de hartspier nog verdikt
………
Het uiteindelijk resultaat is dat het hart zijn werk niet meer aankan en het lichaam niet meer van het nodige zuurstofrijke bloed kan voorzien :
HARTFALEN !!
Oorzaken
Hypertrofie of verdikking van de hartspierwand kan het gevolg zijn van verschillende zaken die voor een verhoogde belasting van de hartspier zorgen :
* zware of langdurige inspanning zoals bvb. bij sportmensen; in dit
geval is de hypertrofie fysiologisch of dus eigenlijk 'normaal'
* hyperthyroïdie : een te hoog niveau aan schildklierhormoon zorgt voor
overstimulatie van de hartspier (lees meer)
* te hoge bloeddruk : het hart moet steeds meer kracht zetten om tegen
de te hoge bloeddruk in te werken; meestal is dit het gevolg van een slechte
nierfunctie
Maar de hartspier kan ook verdikken zonder aantoonbare reden zoals frequent bij katten het geval is. Dan bestaat het vermoeden dat het probleem in de hartspier zelf gelegen is en spreken we van hypertrofische cardiomyopathie. Het probleem kan meestal al vastgesteld worden voordat de poezen 5 jaar oud zijn. Er zijn sterke indicaties voor een erfelijk bepaald probleem oa. bij de Maine Coon en de American Shorthair, maar het verantwoordelijke gen kon nog niet geïsoleerd worden. Daarom is het ten zeerste belangrijk om eventuele dragers op te sporen en deze dieren niet voor de fokkerij te gebruiken.
Hoe kun je het dan vaststellen ?
Afhankelijk van het stadium waarin het probleem gevorderd is, zullen
zich min of meer verschijnselen ontwikkelen die kunnen helpen bij de diagnose.
Bijgeruisen, snelle ademhaling, snelle hartslag met zwakke pols, vocht
op de longen, acute verlammingsverschijnselen in de achterhand etc. behoren
tot mogelijke klinische uitingen.
Met echocardiografisch onderzoek kun je de verschillende hartkamers, hun wand en de hartkleppen in beeld brengen. Hierop kunnen een aantal parameters gemeten worden die ons kunnen helpen om de diagnose met zekerheid te stellen. Röntgenfoto's en een electrocardiogram kunnen aanvullende informatie geven, maar dragen meestal weinig bij tot het stellen van de diagnose.
Met echocardiografie kan ook de diagnose gesteld worden lang voordat er klinische verschijnselen zijn. Echocardiografie is dan momenteel ook het onderzoek waarmee poezen die men wil inschakelen in de fokkerij, het best kunnen gescreend worden. Ook bij poezen waarbij van één van de ouders geweten was dat ze HCM-positief was, is het aan te raden om een regelmatige echocardiografische controle te laten uitvoeren. Indien tijdens een routine onderzoek bij uw poes een hartruis of een hartritmestoornis vastgesteld wordt, dan is dit steeds een indicatie om een echocardiografie te laten uitvoeren.
Bron: dierenklieniek de Bosdreef
http://www.bosdreef.be/diensten/diensten_nl.html
